وقتی روی برفها سر خورد و به زمین افتاد جوانهای دیگر به او خندیدند پیرمردی دستش را گرفت و از زمین بلندش کرد و به او گفت: در زندگی گاهی اوقات آدم به زمین میخورد و دیگران او را مسخره میکنند اگر بلند نشوی و به راهت ادامه ندهی زندگی را خواهی باخت.
راهبی کنار جاده نشسته بود و با چشمان بسته در حال تفکر بود. ناگهان تمرکزش با صدای گوش خراش یک سامورایی به هم خورد: پیرمرد، بهشت و جهنم را به من نشان بده.
راهب به سامورایی نگاهی کرد و لبخند زد. سامورایی از اینکه راهب بیتوجه به شمشیرش فقط به او لبخند میزند، برآشفته شد،شمشیرش ار بالا برد تا گردن راهب را بزند!
راهب به آرامی گفت: خشم تو نشانهی جهنم است
سامورایی با این حرف آرام شد، نگاهی به چهره راهب انداخت و به او لبخند زد.
آنگاه راهب گفت: این هم نشانهی بهشت.
لاینل واترمن داستان آهنگری را میگوید که پس از گذراندن جوانی پرشر و شور، تصمیم گرفت روحش را وقف خدا کند. سالها با علاقه کار کرد، به دیگران نیکی کرد، اما با تمام پرهیزگاری، در زندگیاش چیزی درست به نظر نمیآمد. حتی مشکلاتش مدام بیشتر میشد.
یک روز عصر، دوستی که به دیدنش آمده بود و از وضعیت دشوارش مطلع شد، گفت: «واقعا عجیب است. درست بعد از این که تصمیم گرفتهای مرد خداترسی بشوی، زندگیات بدتر شده، نمیخواهم ایمانت را ضعیف کنم اما با وجود تمام تلاشهایت در مسیر روحانی، هیچ چیز بهتر نشده».
آهنگر بلافاصله پاسخ نداد: او هم بارها همین فکر را کرده بود و نمیفهمید چه بر سر زندگیاش آمده.
اما نمیخواست دوستش را بیپاسخ بگذارد، شروع کرد به حرف زدن و سرانجام پاسخی را که میخواست یافت. این پاسخ آهنگر بود:
«در این کارگاه، فولاد خام برایم میآورند و
باید از آن شمشیر بسازم. میدانی چه طور این کار را میکنم؟ اول تکهی
فولاد را به اندازهی جهنم حرارت میدهم تا سرخ شود. بعد با بیرحمی،
سنگینترین پتک را بر میدارم و پشت سر هم به آن ضربه میزنم، تا این که
فولاد، شکلی را بگیرد که میخواهم. بعد
آن را در تشت آب سرد فرو میکنم، و تمام این کارگاه را بخار آب میگیرد،
فولاد به خاطر این تغییر ناگهانی دما، ناله میکند و رنج میبرد. باید این کار را آن قدر تکرار کنم تا به شمشیر مورد نظرم دست بیابم. یک بار کافی نیست».
آهنگر مدتی سکوت کرد، و بعد ادامه داد:
«گاهی
فولادی که به دستم میرسد، نمیتواند تاب این عملیات را بیاورد. حرارت،
ضربات پتک و آب سر، تمامش را ترک میاندازد. میدانم که این فولاد، هرگز
تیغهی شمشیر مناسبی در نخواهد آمد».
باز مکث کرد و بعد ادامه داد:
«میدانم
که خدا دارد مرا در آتش رنج فرو میبرد. ضربات پتکی را که زندگی بر من
وارد کرده، پذیرفتهام، و گاهی به شدت احساس سرما میکنم. انگار فولادی
باشم که از آبدیده شدن رنج میبرد. اما تنها چیزی که میخواهم، این است : «خدای
من، از کارت دست نکش، تا شکلی را که تو میخواهی، به خود بگیرم. با هر
روشی که میپسندی، ادامه بده، هر مدت که لازم است، ادامه بده، اما هرگز مرا
به کوه فولادهای بی فایده پرتاب نکن».